De mythe van de autonome maker
Wanneer is een maker echt zichzelf? Binnen kunsteducatie worden studenten vaak aangemoedigd om hun eigen stem te vinden en authentiek werk te maken. Maar die eigen stem ontstaat nooit in een vacuüm. Makers spiegelen zich aan voorbeelden, genres, scènes, docenten, medestudenten en verwachtingen over wat ‘goed’, ‘eigen’ of ‘professioneel’ kunstenaarschap is.
In De mythe van de autonome maker onderzoekt Rinus Dubbis hoe artistieke identiteit gevormd wordt door zulke sociale en culturele rolpatronen. Niet om deze invloeden af te wijzen, maar om ze bespreekbaar te maken. Want misschien ligt artistieke autonomie niet in volledig onafhankelijk zijn, maar in het vermogen om bewust positie te kiezen binnen de rollen, beelden en verwachtingen die ons vormen.