Sensorium van de Plek
NL (for English scroll down)
Marcel van Kan is kunstenaar, maker en educator wiens praktijk zich beweegt op het snijvlak van vakmanschap, sensorische ervaring en plaatsgebonden pedagogiek. Hij werkt met materialen als glas en klei maar ook met geur als artistiek medium. Zijn installatie Sensorium van de Plek is daar een direct bewijs van: een werk dat niet vraagt om contemplatie, maar om lichamelijke aanwezigheid.
Zijn theoretisch vocabulaire is van eigen makelij. Het recoveroceen, het hersteltijdperk, is een begrip dat hij muntte als tegenkracht tegen de dominante logica van het Antropoceen. Herstel als norm, niet als uitzondering. Dat is de inzet van zijn werk. Als afsluiting van zijn Master Kunsteducatie van Academie Minerva in Groningen verdedigde hij zijn positie met een multimodaal pleidooi: zevenminuten staccato, ondersteund door stille film, magnolia-olie en popcorn als mémoire involontaire. Geen presentatie, een positie innemen. Zijn veldwerk voerde hem naar de Noordoostpolder, naar Unnerud in Denemarken en naar Arpino in Zuid-Italië. Steeds met dezelfde onderliggende vraag: hoe wordt een plek werkelijk gekend? En hoe geef je dat kennen door? Als drempelhouder, pedagoog op de grens tussen het bekende en het onbekende, begeleidt hij studenten in precies dat proces.
Bij Academie Minerva is hij betrokken bij de doorontwikkeling van het masterprogramma Materials in Artistic Practices (MAPs) van het Frank Mohr instituut en de opleiding bachelor Product Design van Academie Minerva, waarvoor hij meewerkt aan een nieuwe positionering: poëtisch precies, internationaal leesbaar, licht provocerend. Marcel van Kan maakt werk dat wederkerig is. Dat de plek serieus neemt zonder het te beheersen.
EN
Marcel van Kan is artist, maker and educator whose practice moves at the intersection of craft, sensory experience and place-based pedagogy. He works with materials such as glass and clay, but also with scent as an artistic medium. His installation Sensorium van de Plek is direct evidence of this: a work that doesn’ t ask for contemplation, but for bodily presence.
His theoretical vocabulary is of his own making. The recoveroceen, the recovery era, is a concept he coined as a counterforce to the dominant logic of the Anthropocene. Recovery as norm, not as exception. That is the stake of his work. As the conclusion of his Master Art Education at Academie Minerva in Groningen, he defended his position with a multimodal argument: seven minutes of staccato, supported by silent film, magnolia oil and popcorn as mémoire involontaire. Not a presentation, a taking of position.
His fieldwork took him to the Noordoostpolder, to Unnerud in Denmark and to Arpino in southern Italy. Always with the same underlying question: how is a place truly known? And how do you pass that knowing on? As a threshold keeper, a pedagogue on the boundary between the familiar and the unknown, he guides students through precisely that process.
At Academie Minerva he is involved in the further development of the master's programme Materials in Artistic Practices (MAPs) at the Frank Mohr Institute, and the bachelor's programme Product Design at Academie Minerva, for which he contributes to a new positioning: poetically precise, internationally legible, slightly provocative.
Marcel van Kan makes work that is reciprocal. That takes place seriously without seeking to master it.
