Eline Broekema (2001) onderzoekt het idee van het ‘zelf’ in haar werk, waarbij het zelfportret centraal staat. Door te spelen met perspectief, zowel fysiek in de spiegel als in haar zelfbeeld, laat zij zien dat het ‘zelf’ geen vast gegeven is. Haar werk is geen poging om de werkelijkheid na te bootsen, maar om persoonlijke reflecties van het zelf te vangen.
De reflectie momenten die tijdens het maakproces ontstaan, Vormen de basis voor haar educatieve interventies. Het zelfbeeld wordt gevormd door externe factoren in onze samenleving, dit toont zich in de manier waarop wij naar onszelf kijken. Broekema zoekt in haar onderwijspraktijk naar ruimte voor persoonlijke reflectie, los van externe factoren. Zij creëert ruimte voor vertraging, zelfonderzoek en reflectie zonder oordeel. Een uitnodiging om stil te staan bij hoe het ‘zelf’ wordt gevormd, ervaren en getoond.
