Design - Spatial Design
Ana Baciu
- Afstudeerwerk
Linger a little longer
Mijn werk onderzoekt hoe ruimtelijk ontwerp alledaagse bewegingen kan transformeren in momenten van verbinding. Geïnspireerd door de traditionele Roemeense veranda, herinterpreteert deze openbare ruimte de veranda als een gedeelde drempel in de stad: noch volledig openbaar, noch volledig privé, maar iets ertussenin. Het is een antwoord op de situatie van studenten in dichtbevolkte stedelijke omgevingen zoals Groningen, waar studenten constant omringd zijn door anderen, maar toch vaak eenzaamheid ervaren. Verbinding wordt hier niet begrepen als geprogrammeerde interactie, maar als gedeelde aanwezigheid, het stille comfort van naast anderen zijn zonder verplichting of prestatie.
Voor veel studenten vormen de dagelijkse routes tussen huisvesting, collegezalen, bibliotheken en openbare ruimtes repetitieve patronen die door omgevingen leiden die ofwel te open ofwel te geïsoleerd zijn. Hoewel deze ruimtes fysiek gedeeld worden, missen ze vaak de ruimtelijke kwaliteiten die mensen in staat stellen zich betekenisvol verbonden te voelen. Dit benadrukt de behoefte aan omgevingen die zich tussen uitersten bevinden: tussen eenzaamheid en sociale interactie, beweging en stilstand, zichtbaarheid en terugtrekking.
Door middel van ingekaderde uitzichten, gelaagde zitgelegenheden, zachte grenzen en groene zones creëert het ontwerp subtiele relaties tussen eenzaamheid en samenzijn. Deze ruimtelijke omstandigheden creëren gradaties van privacy en zichtbaarheid, waardoor verschillende gebruikswijzen naast elkaar kunnen bestaan. Een student kan alleen zitten en zich toch onderdeel voelen van een collectieve sfeer, of erdoorheen lopen en zich subtiel bewust blijven van anderen die dezelfde ruimte delen.
De beweging vertraagt, randen worden bestemmingen en alledaagse routes veranderen in plekken van verbondenheid. Overgangsmomenten langs paden worden net zo belangrijk als de ruimtes zelf, waardoor circulatie een ervaring wordt in plaats van een doorgang.
In plaats van studenten te vragen te socialiseren, laat de ruimte verbindingen op natuurlijke wijze ontstaan door nabijheid, routine en een stille bewustwording van anderen. Door de tussenruimte opnieuw te definiëren als een plek om te vertoeven, onderzoekt het project hoe eenzaamheid kan worden verzacht, niet door mensen te vragen om met elkaar in contact te komen, maar door hen op een subtiele manier met elkaar in relatie te brengen, waardoor gedeelde aanwezigheid de basis kan vormen voor verbondenheid.
Feedback component
Hoe tevreden ben jij met de informatie op deze pagina?