Introspectie: Dit gaat niet over paarden.
Dit gaat niet over paarden
Dit gaat over intimiteit
Ik pak de borstel in mijn hand. Vegend over de rug, met grote halen, telkens opnieuw over dezelfde plek. Mijn intuïtie zegt wanneer het goed is. Net zoals een eigenaar voelt wanneer zijn paard ziek is. Ondanks dat ik nooit gereden heb, heb ik een hechte band ontwikkeld met paarden. Niet met echte paarden, maar met het fictieve paard in mijn hoofd.
De fysieke inspanning, zorg en aandacht die ik in mijn werk stop brengen mij dichterbij, en laten de kijker met mij meebeleven.
Intimiteit moet voelbaar zijn in mijn werk. Zoals die tussen een ruiter en zijn paard. Of iemand die urenlang zijn paard wast, de vacht borstelt en de manen met zijn handen ontwart.
Kun je dichter bij een paard komen dan dat?
Hoe dicht moet je op een paard staan om de individuele haartjes van de vacht te zien?
Dat is zó dichtbij, dat je het dier niet meer als geheel kunt zien. Dan ontvouwen zich slechts details van het lichaam.
