Between Silences
Prisha Goyal (2004) is een dove kunstenaar wiens praktijk draait om stilte - niet als een leegte, maar als iets wat belichaamd en omarmd wordt. Stilte heeft haar waarneming gevormd sinds haar kindertijd en creëert een bijzondere manier van ruimte lezen die door alles wat zij maakt heen loopt.
Stilte is niet uniform. Ze is variabel in haar werk - gevormd door het lichaam, de omgeving en de omstandigheden waarin ze wordt waargenomen. Geen enkele definitie volstaat.
Ze werkt met papier, stof, licht, schaduw en collage. Door te vouwen, scheuren, laag op laag te leggen en te laten zweven, bouwt ze structuren die open en responsief blijven - gevormd door pauzes, tussenruimtes en intervallen. Licht en schaduw oriënteren het lichaam geluidsloos en verschuiven het ruimtelijk bewustzijn.
Haar installaties zijn geen beelden die van een afstand bekeken worden, maar situaties om doorheen te bewegen. Je betreedt de ruimte maar de ruimte verklaart zichzelf niet. Je kijkt niet naar het werk maar beweegt erdoorheen. Ze creëren omstandigheden waarin de aandacht zich herkalibreeert en het lichaam zich sterker bewust wordt van zichzelf - alsof het het oor wordt, dat op een andere manier luistert.
In vier jaar artistiek onderzoek verschoof dit begrip van een verlangen om haar ervaring van doofheid te verbeelden, naar iets meer belichaamd. Hierin werkt Prisha vanuit de voorbenoemde tussenruimte van de stilte die zij bewoont en de stilte die anderen tegenkomen. De drempel tussen geleefde stilte en ontdekte stilte is waar haar werk begint.
Wat ontstaat is geen definitie - maar een reeks ervaringen die beide partieel en persoonlijk blijven. En in die partialiteit kan er toch iets gedeeld worden. Zelfs in wat lijkt op afwezigheid, blijft er iets bestaan. Iets reikt verder.
