Brief aan Rink
Ik denk niet dat mijn gedachten gemaakt zijn om voor te lezen.
Ik denk dat ik alleen maar schrijven kan
Over hoe ik veel te vaak ijlend in bed lig
En dan even thuis lijk te zijn.
Tijd zit kleiner in m’n hoofd dan het is.
Als ik aan vroeger denk, dan ben ik zeven jaar. Dan loop ik door een sloot en sta ik in de moestuin rabarber te eten. Als ik aan tijd denk, denk ik aan tranen en vergaan.
Tijd is een lelijk besef, een kwellend gegeven. Tijd is een blinde vlek in m’n hoofd.
De essentie kan ik nauwelijks vatten, maar blokkeert mijn zicht dagelijks.
Ik droom over m’n hond, het gras, de sloten, een kip op mijn schouder, en een val van een fiets.
Zojuist was ik nog binnen, maar nu zocht ik naar m'n huis.
Ik keerde ontelbare avonden terug, maar mocht niet meer binnenkomen.
