Martina Rovatti

Geen lijn is recht. Vormen buigen, zakken in en wikkelen zich om zichzelf heen: alles wil bewegen. Wanneer het statische beeld ontdooit, veranderen penseelstreken en kleurvlekken in wezens die van het papier wegkruipen en in elkaar overvloeien. Het werk krijgt organische vorm: natte klei droogt op tot gips, gips verkruimelt tot dikke olieverf, waarvan de kleuren oplossen in inkt. Net als een nat stuk zeep kun je het slechts een moment vasthouden voordat het uit je greep glipt. Je bevindt je nu in een wereld waar mensen op schelpen klimmen en schoenveters spinnen zijn. Vormen veranderen voortdurend en verzetten zich tegen categorisering. Er zijn geen regels, geen eenduidige antwoorden. In deze ruimte stelt het surrealisme onze eigen, op logica gebaseerde wereld ter discussie. Is ons normale het nieuwe vreemde? Vervreemdt ons idee van normaal ons van elkaar, van onze omgeving en van wat het betekent om mens te zijn? In deze ongrijpbare wereld neemt de intuïtie het over. De zintuigen komen tot leven en je verliest je aanvankelijke intentie om te proberen te begrijpen.

Website

E-mail

Instagram