Jaron Smedes van den Berg (1996) pleit met zijn artistieke praktijk voor een non-duale benadering van digitaliteit. Hij verzet zich hiermee tegen restrictieve dichotomieën als analoog-digitaal, natuurlijk-technologisch en spiritueel-materieel.
Door gebruik te maken van een breed scala aan machinale technieken — zoals weven, penplotten, 3d-printen en lasersnijden — en hun grenzen zoveel mogelijk op te rekken, onderzoekt hij de uiterste regionen van onze co-emergente digitale en analoge leefomgevingen. De werken die hieruit voortkomen laten zich lezen als visuele essays, waarin digitale processen worden onderzocht aan de hand van hun analoge manifestaties en vice versa.
De analoge wereld is hierin niet gescheiden van de digitale; de twee zijn polariteiten. Polariteiten zijn geen losstaande entiteiten, maar juist wederzijds afhankelijke structuren, die voortdurend worden gereproduceerd. Deze tegenstellingen hebben elkaar nodig, omdat ze elkaar voortbrengen.
Deze metafysische herconceptualisering van digitaliteit is in haar kern een educatieve opdracht, die des te relevanter is in een snel veranderend technologisch landschap.
