Sorela Archív (Sorela Archive)
In de Hongaarse volksmythologie is de wereld verdeeld in drie sferen: de Bovenwereld, de verblijfplaats van de goden; de Middenwereld, waar wij onze liefdes, verdriet en tragedies beleven; en de Onderwereld, die overbleef voor de ronddwalende geesten en meerhoofdige draken, en hun liefdes, verdriet en tragedies. In het midden van dit alles staat de Wereldboom, die de drie rijken met elkaar verbindt. Het was via deze boom dat ik de wereld voor het eerst interpreteerde.
De verhalen die we onszelf vertellen zijn belangrijk. Het collectieve geheugen wordt door ons geconstrueerd, gevormd en opgeroepen. De mythen waarmee ik ben opgegroeid, gaven me houvast om mijn weg in de wereld te vinden: als ik sluwe vossen te slim af kon zijn en de Wereldboom kon beklimmen, dan kon ik ook belastingzaken en verdriet begrijpen. De mythen die Slowaken en Hongaren na de val van het communisme bedachten en opnieuw vertelden, gaven hen een gevoel van nationale identiteit en verbondenheid. De heropleving van de folklore hielp om continuïteit te claimen in een overgangstijd. Naast de Wereldboom voel ik me aangetrokken tot de folklore van betonnen flatgebouwen, stopgezette soaps, Cubaanse sinaasappels en Papirosa-sigaretten. Het Sorela-archief rust op de pilaren van het communistische verleden van mijn land. Het draait om de nostalgie, de overgebleven restjes, de jeuk in je handpalm.
Ik ben een archivaris van herinneringen en nostalgie. Ik gebruik met de hand genaaide smokwerk om archiefbeelden te bewerken. Wanneer de stof vouwt en kreukt, wordt het beeld een object in de ruimte. Herinnering is hier geen vaststaand beeld, maar iets dat wordt bewerkt, vervormd en opnieuw ontdekt. Mijn werk stelt de vraag: hoe kunnen materiële processen het collectieve geheugen vasthouden en transformeren? Wat betekent het om herinneringen tastbaar te maken?
