Ron Amir
Israel

 
MFA Painting

 
Artist

Ron Amir
1975, Israel

BA Royal Academy of Art, Den Haag
Academia di bella arti di Roma
Studio for restoration Tivoli

mail newart_2000@hotmail.com

 
Statement

Mijn hoofdthema is macht, in al zijn verschillende vormen. Dit is sterk verbonden met mijn visie op de plicht van de kunstenaar. Afkomstig uit Israel, waar het concept van een militaire macht een onderdeel van de cultuur is, is het voor mij erg belangrijk om op de gevolgen hiervan te reflecteren. Ik zoek niet naar een specifieke held, bepaald slachtoffer of verhaal om te vertellen. Mijn benadering van het onderwerp is een persoonlijke kijk erop. De inhoud van mijn tekeningen laat bijvoorbeeld een wereld zien, waarin de mensheid is gereduceerd tot een vers geploegd veld. De nauwgezette manier waarop deze tekeningen zijn uitgevoerd staat symbool voor de hommage aan de mensheid, hoe precair dit bestaan ook mag zijn of mag voelen. Met en door die precisie, leveren deze tekeningen, met hun onheilspellende uitstraling, ontegenzeggelijk een bijdrage aan de reeks vragen over de kwaliteit van ons bestaan; vragen die de mensheid zichzelf moet stellen, zonder een moraliserende vinger te heffen of een specifiek politiek idee te propageren.

Een bijkomend thema is de band tussen de mensheid en de natuur en de gevolgen daarvan. In welke mate de mensheid, door zijn acties, de wereld vormt en verandert naar zijn wil, en op welke wijze ik als kunstenaar, kan reageren op dit onderwerp. De scheiding tussen natuurlijk en kunstmatig is niet duidelijk meer, de schilderijen, die een collageachtige structuur hebben, vervagen deze scheidslijn. De voortdurende veranderingen van de omgeving en de natuur en de inspanning die wetenschappers steken in de ontwikkeling van kunstmatige omgevingen, is gekoppeld aan mijn gebruik van virtuele ruimten, die een wereld en een bestaan op zich worden.

Mijn werken op kleine houten panelen zijn losjes geschilderd met olieverf. Het zijn grijsachtige, onsamenhangende scenes. Dieren spelen vaak de hoofdrol, maar niet in de zin van een gezellig huisdier. Een hond staat op twee benen als een wolf naar een afwezige maan te huilen in een met bloed besmeerd interieur; het roept een duistere sfeer op, zoals die van de illegale hondengevechten uit de ruige Mexicaanse film Amores Perros. Ik geef werelden weer, waar je in kunt, ieder met een eigen sfeer.

 
Q&A

Wat is het allereerste dat je iedere dag doet wanneer je de studio/het atelier inloopt?
Ik ga direct aan het werk.

Wat is jouw drijfveer om kunst te maken? (Is het een noodzaak? Helpt het je denken? Is het voor jezelf? Probeer je iets te vertellen? Aan wie?)
Ik kan me mijn leven niet voorstellen zonder schilderen en tekenen. Ik heb geen aanleiding of specifieke reden nodig om hier mee bezig te zijn.

Hoe kunst te consumeren?
Er is niet een manier om kunst te consumeren; mensen hebben een verschillende achtergrond, mentaliteit en cultuur en hebben verschillende verwachtingen en benaderingen van kunst. Het is alleen belangrijk om het onbevooroordeeld te benaderen.

Welke functie heeft het schrijven (van je thesis) in je artistieke proces (gehad)?
Het schrijven van mijn thesis deed me patronen en trends in mijn werkproces herkennen. Ik realiseerde me hoeveel invloed de plaats waar ik vandaan kom heeft op mijn artistieke praktijk en mijn begrip van kunst. Ik heb vele verbindingen gevonden met andere kunstenaars en theorieen, die mijn wereld hebben vergroot. Ook heb ik nieuwe betekenissen ontdekt in mijn werk.

Wie van je medestudenten heeft volgens jou de meest opzienbarende ontwikkeling doorgemaakt en waarom?
Larissa van Zanen heeft een uitmuntende vooruitgang in haar werk geboekt. Zij heeft zich binnen een nieuwe taal van de schilderkunst ontwikkeld tot het punt waarop de betekenis van haar werk naar voren komt uit kwaststreken en kleur. We spreken hier over een echte schilder. Haar combinaties van figuratieve en abstracte talen, direct en ruw geschilderd, wekken een storm van emoties en beelden bij de beschouwer op die choqueert. De wereld die zij presenteert in haar werken staat op zichzelf; ze is niet verhalend of illustratief. Het is een persoonlijke wereld, enkel sterke mensen hebben de moed om die prijs te geven. Larissa's schilderijen veroordelen of moraliseren niet; zij geeft de beschouwer een mentale ruimte om eigen betekenissen te vinden en om zich op een persoonlijk niveau tot het werk te verhouden. Het roept gevoelens en gedachten op en kan de ideeen van de kijker over bepaalde zaken wijzigen. Dat is geen gemiddelde prestatie.