Maria Noel Dourron
Argentina

 
MFA Painting

 
Artist

Maria Noel Dourron
1981, Argentina

Bachelor in Theatre Arts, Universidad del Salvador, Buenos Aires

mail luna71ca@yahoo.com
web marianoeldourron.wordpress.com

 
Statement

De ware vraag (Peter Brook)
...herinnert me eraan om altijd terug te keren naar de basis, naar de kern, naar de ware vraag en om het werk zich te laten ontwikkelen als een resultaat van een spel/dialoog tussen vorm en inhoud, de een niet ondergeschikt aan de ander.

'...het gevoel dat kijken op de rand is van iets meer.' (Tim Etchells, Certain Fragments)
.. is wat ik wil veroorzaken bij het publiek. Ik ben geïnteresseerd in het soort theater dat de ervaring van het HIER en NU in de praktijk brengt, niet alleen van de toeschouwers, maar ook van de makers ervan. En ik ben ook geïnteresseerd in het tastbaar maken van die ervaring: niet om erover te vertellen, maar het te laten gebeuren (zodat, als publiek zijnde, je het ervaart en je tegelijkertijd bewust bent van die ervaring).

'In onze relatie tot dingen, zijn gedachten en gevoelens onafscheidelijk.' (Sherry Turkle, Evocative objects)
... definieert de rol van objecten in ons dagelijks leven. Ik ben geïnteresseerd in wat er met hen gebeurt op het podium, waar ze worden ontdaan van hun functies om uit te vinden wat ze voor ons betekenen, wat hun invloed is op ons. Ik onderzoek hun macht om wat we zien te vernieuwen.

'Theater is de collectief doorgebrachte en gebruikte levensduur in de collectief ingeademde lucht van de ruimte waarin het optreden en het kijken plaatsvinden.' (H.T. Lehmann, Postdramatic theater.)
... helpt me te blijven proberen om momenten te scheppen, waarin de begrenzing tijdelijk openbreekt en er iets onbegrijpelijks wordt ervaren; iets waarvan we weten, ook al kunnen we het niet uitleggen, dat HET gebeurde: een moment geleefd in een buitengewone plaats, buiten het dagelijkse leven, dat alle representatie oversteeg.

 
Q&A

Wat is het allereerste dat je iedere dag doet wanneer je de studio/het atelier inloopt?
wanneer je de studio/het atelier inloopt? Een groot gedeelte van het werk in het theater wordt gedaan als groep; ik houd er erg van om mijn ontwerpen verder te ontwikkelen en te laten groeien binnen de performance. Ik denk dat ik vanwege deze karakteristieken niet veel tijd doorbreng in mijn atelier.

Wanneer er een nieuw project begint, neem ik na een aantal gesprekken met de projectleider een paar dagen om alles te laten bezinken. Dat doe ik meestal door te wandelen. Terwijl ik loop, zie ik de dingen om me heen; het park, de huizen, de mensen, vooral de kleine details. Terwijl ik loop voel ik me vrij om af te dwalen met de dingen die ik zie. Op zulke momenten krijg ik de beste ideeën, geïnspireerd door de stad. Pas dan ga ik naar mijn atelier en het eerste dat ik dan doe is waarschijnlijk thee zetten.

Wat is jouw drijfveer om kunst te maken? (Is het een noodzaak? Helpt het je denken? Is het voor jezelf? Probeer je iets te vertellen? Aan wie?)
Er is een sterk instinctief element in het maken van de schijn. Op een bepaalde manier ben ik mijn hele leven al bezig met het maken van theater. Als kind verzon ik verhalen en creëerde ik situaties om deze verhalen tot leven te brengen. In deze zin was mijn overgang van het spelen naar het maken van theater heel natuurlijk. Maar waarom heb ik juist voor het visuele aspect van theater gekozen? Ik ben nog steeds op zoek naar het antwoord hierop.

Ik ben gefascineerd door de relatie tussen inhoud en beeld in het theater. Hoe roep je een sensatie op door het visuele? Hoe verhoud je je tot de inhoud van het theaterstuk zonder illustratief te worden? Hoe kan beeld bijdragen zonder overbodig te zijn?

Ik houd er vooral van wat er gebeurt met 'dingen' in een theaterstuk: wanneer ik een specifiek object uitkies om te gebruiken op het podium, komt het los van zijn dagelijkse functie, het krijgt een nieuwe betekenis. Het visuele in theater probeert iets te zeggen, of eerder nog iets op te roepen. Door de objecten wordt ik onderdeel van het spel tussen de acteurs en het publiek; dat 'hier en nu', dat is theater.

Ik heb nooit eerder echt gewerkt 'als kunstenaar' tot nu. Het is een moeilijk woord in een omgeving waar het product niet het resultaat is van één persoon. Maar de afgelopen tijd ontdekte ik het belang van dit zeer private en persoonlijke moment wanneer het 'maken' alleen is tussen de schilder en zijn verf; wanneer de verf de weg begint te wijzen.

Hoe kunst te consumeren?
Ik heb een paar dagen over deze vraag nagedacht en ik ben er niet zeker van hoe ik het kan benaderen. Het is behoorlijk lastig, wat betekent het om kunst te consumeren? Persoonlijk houd ik ervan wanneer kunst tevoorschijn komt op de meest onverwachte plaatsen. Ik ga graag naar theatervoorstellingen waarvan ik niets weet, zo onbevooroordeeld mogelijk over wie de maker is en wat voor werk hij maakt. Ik probeer het werk van gevestigde kunstenaars op dezelfde manier te bekijken, vergetend wat ik al van ze weet, alsof ik het voor de eerste keer zie. Meestal is dit erg moeilijk, elk detail zegt iets over de maker en het werk: de locatie, de stad, de nationaliteit, het ontwerp van de flyer, de andere toeschouwers. Het is ook erg lastig om deze opeenstapeling van informatie rondom het evenement te vermijden. Het zou geweldig zijn als we de hele show rondom konden vergeten en enkel de kunst gaan bekijken.

Welke functie heeft het schrijven (van je thesis) in je artistieke proces (gehad)?
Mijn thesis is op hetzelfde moment ontwikkeld als de vragen over mijn eigen werk. De afgelopen twee jaar bestudeerde ik het werk van andere kunstenaars, zoals het theatergezelschap Forces Entertainment, de Argentijnse schrijver Jorge Luis Borges en de schilder Margritte, en vond ik aanwijzingen in hun werk over hetgeen ik wilde maken, over HOE het te maken. Ik begon met het documenteren van deze vragen en kunstenaars en met mijn reflecties op hoe mijn werk door hen beïnvloed is. Ik denk dat de thesis voor mij een manier was om hardop te denken en ontdekkingen uit te kristalliseren.

Wie van je medestudenten heeft volgens jou de meest opzienbarende ontwikkeling doorgemaakt en waarom?
Ik was de enige student in mijn klas gedurende die twee jaar, waardoor mijn proces erg persoonlijk en naar binnen gericht was. Hoe dan ook hoop ik dat iedereen dezelfde ervaring heeft gehad tijdens het Frank Mohr als ik; ik neem nieuwe wegen voor het benaderen van kunst en mijn eigen werk met me mee en ben ervan overtuigd dat dit de Master overstijgt en me helpt om oprecht te blijven als kunstenaar.