The Netherlands
MFA Painting
-
Margriet van Weenen
-
Margriet van Weenen
-
Margriet van Weenen
-
Margriet van Weenen
-
Margriet van Weenen
-
Margriet van Weenen
-
Margriet van Weenen
-
Margriet van Weenen
-
Margriet van Weenen
-
Margriet van Weenen
Artist
Margriet van Weenen
1983, The Netherlands
BA Photography, Academy Minerva, Groningen, 2006
mail margrietvanweenen@gmail.com
web margrietvanweenen.wordpress.com
1983, The Netherlands
BA Photography, Academy Minerva, Groningen, 2006
mail margrietvanweenen@gmail.com
web margrietvanweenen.wordpress.com
Statement
Een dag in mijn atelier.
In mijn atelier staat een tafel. Het is een vrij lange, smalle tafel. Het hout is donkerbruin. Ik bekijk het object. De aanblik van de tafel doet mij verlangen de tafel in tweeën te splitsen. Hij is te lang, lijkt zich daar ongemakkelijk bij te voelen. Het is bijna of de tafel mij vraagt dit te doen. Terwijl ik om de tafel heen loop, vraag ik mij af hoe dit te doen. Welke handeling moet ik uitvoeren om tot dezesplitsing te komen?
Ik pak mijn duimstok. Ik leg de duimstok op de tafel en meet het formaat van de tafel af. Ik zet met potlood een lijn langs een waterpas. Dan besluit ik dat dit niet klopt. Een splitsing ligt niet uitgemeten in het midden. Een splitsing ontstaat niet vanuit rationaliteit maar vanuit een emotie. Ik loop richting mijn gereedschapskist. Ik kies een aantal gereedschappen uit. Laat ik ze aan u voorstellen: bijl, hamer, boormachine, zaag, decoupeerzaag. Ik besluit de tafel doormidden te zagen. Ik sluit de decoupeerzaag aan op de elektriciteit en zet de zaag in het blad; ik kom er niet doorheen. En bovendien gaat het schuin. Ik heb geen controle over deze zaag. Ik pak mijn vertrouwde handzaag, waarmee ik het op een zagen zet. Het gaat niet goed.
Ik loop nog maar eens een rondje door het atelier. (Bijna voel ik mij als Bruce Nauman.) Door mijn opgestelde werken word ik gedwongen om langs de rand van mijn atelier te gaan en altijd een heel rondje te maken, ik kan er niet meer tussendoor. Het is alsof ik over een lijn loop die door mijzelf is uitgezet. Ik maak het rondje en kom weer uit bij mijn Gereedschapskist. Ondertussen heb ik besloten dat het niet enkel een splitsing is, maar dat de splitsing is veroorzaakt door agressiviteit. Mijn oog valt op de bijl, maar een bijl kan niet zomaar ter hand genomen worden. Deze actie gaat altijd gepaard met muziek. Eigenlijk gaan alle acties gepaard met muziek. Ik loop naar mijn computer, twee passen van mijn gereedschapskist, en strek mijn arm uit naar de muis. Ik scroll door mijn muzieklijst, in mijn gedachten noem ik het abc op.
Ik stop bij Rammstein. Ik klik en al snel hoor ik de tekst We are all living in America, passend bij de actualiteit van de dag. Met de bijl in mijn hand ga ik voor de tafel staan en vanuit een ferme beweging laat ik de bijl in het hout terecht komen, schuin in de eerder gezaagde gleuf. Het hout gaat splijten en er ontstaat een enorme spleet die uiteindelijk de splitsing zichtbaar maakt.
Missie volbracht,
denk ik als ik de bijl neerleg en naar mijn computer loop. En de zachte melancholische klanken van Micheal Andrews' Mad World door mijn atelier laat klinken.
In mijn atelier staat een tafel. Het is een vrij lange, smalle tafel. Het hout is donkerbruin. Ik bekijk het object. De aanblik van de tafel doet mij verlangen de tafel in tweeën te splitsen. Hij is te lang, lijkt zich daar ongemakkelijk bij te voelen. Het is bijna of de tafel mij vraagt dit te doen. Terwijl ik om de tafel heen loop, vraag ik mij af hoe dit te doen. Welke handeling moet ik uitvoeren om tot dezesplitsing te komen?
Ik pak mijn duimstok. Ik leg de duimstok op de tafel en meet het formaat van de tafel af. Ik zet met potlood een lijn langs een waterpas. Dan besluit ik dat dit niet klopt. Een splitsing ligt niet uitgemeten in het midden. Een splitsing ontstaat niet vanuit rationaliteit maar vanuit een emotie. Ik loop richting mijn gereedschapskist. Ik kies een aantal gereedschappen uit. Laat ik ze aan u voorstellen: bijl, hamer, boormachine, zaag, decoupeerzaag. Ik besluit de tafel doormidden te zagen. Ik sluit de decoupeerzaag aan op de elektriciteit en zet de zaag in het blad; ik kom er niet doorheen. En bovendien gaat het schuin. Ik heb geen controle over deze zaag. Ik pak mijn vertrouwde handzaag, waarmee ik het op een zagen zet. Het gaat niet goed.
Ik loop nog maar eens een rondje door het atelier. (Bijna voel ik mij als Bruce Nauman.) Door mijn opgestelde werken word ik gedwongen om langs de rand van mijn atelier te gaan en altijd een heel rondje te maken, ik kan er niet meer tussendoor. Het is alsof ik over een lijn loop die door mijzelf is uitgezet. Ik maak het rondje en kom weer uit bij mijn Gereedschapskist. Ondertussen heb ik besloten dat het niet enkel een splitsing is, maar dat de splitsing is veroorzaakt door agressiviteit. Mijn oog valt op de bijl, maar een bijl kan niet zomaar ter hand genomen worden. Deze actie gaat altijd gepaard met muziek. Eigenlijk gaan alle acties gepaard met muziek. Ik loop naar mijn computer, twee passen van mijn gereedschapskist, en strek mijn arm uit naar de muis. Ik scroll door mijn muzieklijst, in mijn gedachten noem ik het abc op.
Ik stop bij Rammstein. Ik klik en al snel hoor ik de tekst We are all living in America, passend bij de actualiteit van de dag. Met de bijl in mijn hand ga ik voor de tafel staan en vanuit een ferme beweging laat ik de bijl in het hout terecht komen, schuin in de eerder gezaagde gleuf. Het hout gaat splijten en er ontstaat een enorme spleet die uiteindelijk de splitsing zichtbaar maakt.
Missie volbracht,
denk ik als ik de bijl neerleg en naar mijn computer loop. En de zachte melancholische klanken van Micheal Andrews' Mad World door mijn atelier laat klinken.
Q&A
Wat is het allereerste dat je iedere dag doet wanneer je de studio/het atelier inloopt?
Koffie drinken. Wat is jouw drijfveer om kunst te maken? (Is het een noodzaak? Helpt het je denken? Is het voor jezelf? Probeer je iets te vertellen? Aan wie?)
Tja.... iets te proberen begrijpen van iets... hmm dat klinkt heel vaag, maar ja.... Hoe kunst te consumeren?
Just look! Welke functie heeft het schrijven (van je thesis) in je artistieke proces (gehad)?
Alles wat ik denk, heb ik op geschreven in mijn thesis. Daardoor was ik tijdens het maken vrij van denken en hoefde ik alleen maar te maken. Wie van je medestudenten heeft volgens jou de meest opzienbarende ontwikkeling doorgemaakt en waarom?
Ik kan deze vraag niet beantwoorden. Ik denk dat iedereen zich op een bepaalde manier heeft ontwikkeld die misschien niet altijd heel duidelijk is binnen de grenzen van het instituut, maar zichtbaar zal worden in de nog komende tentoonstellingen. Vraag het over tien jaar nog maar eens.
Koffie drinken. Wat is jouw drijfveer om kunst te maken? (Is het een noodzaak? Helpt het je denken? Is het voor jezelf? Probeer je iets te vertellen? Aan wie?)
Tja.... iets te proberen begrijpen van iets... hmm dat klinkt heel vaag, maar ja.... Hoe kunst te consumeren?
Just look! Welke functie heeft het schrijven (van je thesis) in je artistieke proces (gehad)?
Alles wat ik denk, heb ik op geschreven in mijn thesis. Daardoor was ik tijdens het maken vrij van denken en hoefde ik alleen maar te maken. Wie van je medestudenten heeft volgens jou de meest opzienbarende ontwikkeling doorgemaakt en waarom?
Ik kan deze vraag niet beantwoorden. Ik denk dat iedereen zich op een bepaalde manier heeft ontwikkeld die misschien niet altijd heel duidelijk is binnen de grenzen van het instituut, maar zichtbaar zal worden in de nog komende tentoonstellingen. Vraag het over tien jaar nog maar eens.