The Netherlands
MFA Painting
-
Gall Bladder Bear
Larissa van Zanen, 2009
oil on canvas
200 x 280cm -
The Mother Ship
Larissa van Zanen, 2009
oil on canvas
160 x 250cm -
Queen of the House
Larissa van Zanen, 2009
oil on canvas
160 x 250cm -
Two Guardians
Larissa van Zanen, 2008
oil and oilcrayon on canvas
153 x 183cm -
Jesus
Larissa van Zanen, 2008
oil on canvas
83 x 59cm
Artist
Larissa van Zanen
1985, The Netherlands
BA Cabk Artez Artacademy, Zwolle, 2007
mail larissavanzanen@yahoo.com
web www.larissavanzanen.nl
1985, The Netherlands
BA Cabk Artez Artacademy, Zwolle, 2007
mail larissavanzanen@yahoo.com
web www.larissavanzanen.nl
Statement
Ik klaag.
Ik jammer en klaag over twee werelden om me heen. De eerste is er een van de vastgestelde regelmaat van het dagelijkse leven, van orde en etiquette. Die regelmaat kan zo dwingend zijn dat ik dingen kapot wil maken om eruit te breken. Dit gebeurt in mijn schilderijen en in deze gebeurtenis is de tweede wereld ingebed, namelijk een van afbraak.
Ontstaan uit agitatie, geklaag en woede, bestaat de tweede wereld uit rampen, wanhoop en kapotte dingen.
‘The world forgetting, by the world forgot’.* Sommige fragmenten van destructie herken ik en ik voel me getroost. Gelukkig is niet altijd alles hetzelfde. Iets kapot maken is makkelijker dan iets op te bouwen, maar het ligt er aan op welk fundament je bouwt. Het is verleidelijker iets te slopen wat mooi en heel is en met de brokstukken van de regelmaat de grenzen en tekortkomingen te overschrijden. Mijn interesse ligt in de ambiguïteit van het brein, wanneer blijkt de waarheid een leugen te zijn?
Mijn wijze van werken en mijn onderwerpen zijn met elkaar verweven. Een vorm is onberekenbaar en veranderlijk, schilderend probeer ik door de vorm te komen, die vast te houden en weer los te laten. Vleselijk aandoende, tactiele objecten of vormen gaan kapot en worden vernietigd. Ze vernielen en verdragen elkaar, ze lijden onder elkaars aanwezigheid of komen in opstand.
De schilderijen combineren systematische, scherpe vlakken en lijnen met meer complexe aspecten die explosief van karakter zijn. Beide aspecten hebben in deze botsing elkaar nodig om in een betekenisvolle samenhang te kunnen bestaan. Op deze manier ontkennen ze hun onvergelijkbare voorkomen niet.
In mijn werk onderzoek ik een wisselwerking tussen eer en eerwraak. De eer van het wanhopige individu staat in mijn schilderijen op een voetstuk. Aan de ene kant idealiseer je als schilder door de handeling van het schilderen zelf, aan de andere kant pleeg je eerwraak op alles wat niet op het voetstuk geplaatst is in het schilderij. Hierbinnen zoek ik naar richtingen die de algemene kijk op schilderen zou kunnen veranderen en verlang naar het onverwachte. Bekend worden met wat daarvoor nog onbekend was; het is een poging om de wereld terug te vinden zoals we die vatten in de doorleefde ervaring, die in rook opgaat. Het is het ontstaan voor onze ogen dat ik opnieuw wil begrijpen en weergeven.
* Alexander Pope
Ik jammer en klaag over twee werelden om me heen. De eerste is er een van de vastgestelde regelmaat van het dagelijkse leven, van orde en etiquette. Die regelmaat kan zo dwingend zijn dat ik dingen kapot wil maken om eruit te breken. Dit gebeurt in mijn schilderijen en in deze gebeurtenis is de tweede wereld ingebed, namelijk een van afbraak.
Ontstaan uit agitatie, geklaag en woede, bestaat de tweede wereld uit rampen, wanhoop en kapotte dingen.
‘The world forgetting, by the world forgot’.* Sommige fragmenten van destructie herken ik en ik voel me getroost. Gelukkig is niet altijd alles hetzelfde. Iets kapot maken is makkelijker dan iets op te bouwen, maar het ligt er aan op welk fundament je bouwt. Het is verleidelijker iets te slopen wat mooi en heel is en met de brokstukken van de regelmaat de grenzen en tekortkomingen te overschrijden. Mijn interesse ligt in de ambiguïteit van het brein, wanneer blijkt de waarheid een leugen te zijn?
Mijn wijze van werken en mijn onderwerpen zijn met elkaar verweven. Een vorm is onberekenbaar en veranderlijk, schilderend probeer ik door de vorm te komen, die vast te houden en weer los te laten. Vleselijk aandoende, tactiele objecten of vormen gaan kapot en worden vernietigd. Ze vernielen en verdragen elkaar, ze lijden onder elkaars aanwezigheid of komen in opstand.
De schilderijen combineren systematische, scherpe vlakken en lijnen met meer complexe aspecten die explosief van karakter zijn. Beide aspecten hebben in deze botsing elkaar nodig om in een betekenisvolle samenhang te kunnen bestaan. Op deze manier ontkennen ze hun onvergelijkbare voorkomen niet.
In mijn werk onderzoek ik een wisselwerking tussen eer en eerwraak. De eer van het wanhopige individu staat in mijn schilderijen op een voetstuk. Aan de ene kant idealiseer je als schilder door de handeling van het schilderen zelf, aan de andere kant pleeg je eerwraak op alles wat niet op het voetstuk geplaatst is in het schilderij. Hierbinnen zoek ik naar richtingen die de algemene kijk op schilderen zou kunnen veranderen en verlang naar het onverwachte. Bekend worden met wat daarvoor nog onbekend was; het is een poging om de wereld terug te vinden zoals we die vatten in de doorleefde ervaring, die in rook opgaat. Het is het ontstaan voor onze ogen dat ik opnieuw wil begrijpen en weergeven.
* Alexander Pope
Q&A
Wat is het allereerste dat je iedere dag doet wanneer je de studio/het atelier inloopt?
Mijn computer aanzetten en muziek luisteren, email checken en bedenken wat ik die dag ga doen. Pianospelen en daarna aan het werk. Wat is jouw drijfveer om kunst te maken? (Is het een noodzaak? Helpt het je denken? Is het voor jezelf? Probeer je iets te vertellen? Aan wie?)
Ik schilder omdat ik macht wil hebben. Mijn schilderijen zijn een tragedie en ik klaag. Ik klaag tegen autoriteit en systeem, ik wil kapot maken. Ik kan me mijn leven niet zonder schilderen voorstellen. Hoe kunst te consumeren?
Start met ernaar te kijken. Word er door verzwolgen, lach tot je huilt en leef tot je sterft. Welke functie heeft het schrijven (van je thesis) in je artistieke proces (gehad)?
Op het moment dat ik de thesis schrijf ervaar ik het vooral als afleiding van mijn schilderwerk, later kan ik het relateren, en kan ik hierdoor reflecteren op mijn schilderijen. Dan werkt het eigenlijk ondersteunend en wordt het schilderen en het schrijven een geheel. Wie van je medestudenten heeft volgens jou de meest opzienbarende ontwikkeling doorgemaakt en waarom?
Ron Amir. Hij kwam als tekenaar naar het Frank Mohr Instituut en in een korte tijdsperiode liet hij ons verschillende manieren van schilderen zien. Atmosfeer, ambigue scènes en sluimerende, vreemde werelden. Hij wacht tot iets dat hij waarneemt zich zal verraden, hij observeert zijn prooi tot die zich zal prijsgeven. Uiteindelijk kan hij ons gelijkwaardige kwaliteiten laten zien op zijn nieuwe schilderijen zoals we die ook op zijn tekeningen zagen. De hand van de tekenaar veranderde in de hand van de schilder. Je moet hier moedig voor zijn en ervoor vechten en dat heeft hij zeker gedaan. Hij werkt ontzettend hard en is kritisch voor zichzelf. Hij laat ons nu schilderijen zien, zoals niemand dat eerder heeft gedaan.
Mijn computer aanzetten en muziek luisteren, email checken en bedenken wat ik die dag ga doen. Pianospelen en daarna aan het werk. Wat is jouw drijfveer om kunst te maken? (Is het een noodzaak? Helpt het je denken? Is het voor jezelf? Probeer je iets te vertellen? Aan wie?)
Ik schilder omdat ik macht wil hebben. Mijn schilderijen zijn een tragedie en ik klaag. Ik klaag tegen autoriteit en systeem, ik wil kapot maken. Ik kan me mijn leven niet zonder schilderen voorstellen. Hoe kunst te consumeren?
Start met ernaar te kijken. Word er door verzwolgen, lach tot je huilt en leef tot je sterft. Welke functie heeft het schrijven (van je thesis) in je artistieke proces (gehad)?
Op het moment dat ik de thesis schrijf ervaar ik het vooral als afleiding van mijn schilderwerk, later kan ik het relateren, en kan ik hierdoor reflecteren op mijn schilderijen. Dan werkt het eigenlijk ondersteunend en wordt het schilderen en het schrijven een geheel. Wie van je medestudenten heeft volgens jou de meest opzienbarende ontwikkeling doorgemaakt en waarom?
Ron Amir. Hij kwam als tekenaar naar het Frank Mohr Instituut en in een korte tijdsperiode liet hij ons verschillende manieren van schilderen zien. Atmosfeer, ambigue scènes en sluimerende, vreemde werelden. Hij wacht tot iets dat hij waarneemt zich zal verraden, hij observeert zijn prooi tot die zich zal prijsgeven. Uiteindelijk kan hij ons gelijkwaardige kwaliteiten laten zien op zijn nieuwe schilderijen zoals we die ook op zijn tekeningen zagen. De hand van de tekenaar veranderde in de hand van de schilder. Je moet hier moedig voor zijn en ervoor vechten en dat heeft hij zeker gedaan. Hij werkt ontzettend hard en is kritisch voor zichzelf. Hij laat ons nu schilderijen zien, zoals niemand dat eerder heeft gedaan.