-Boy In A Box – Temple Of Five- is een gesloten witte box in de vorm van een Pentagon. In elke van de vijf wanden zit
een kijkgat waardoor deels de binnenwerkingen worden geopenbaard (binnenwerk en/of de werking ervan zodra iemand binnentreedt). Hier wordt de nieuwsgierigheid van de toeschouwer geprikkeld, doordat het beeld in eerste instantie alleen door een gaatje te zien is, een wereld waar de mens anders leeft dan in de realiteit om ons heen, een restruimte en schuilplaats voor fantasieën. Het is alsof we met onze ogen hebben ingebroken en we onbeschaamd rondkijken. ‘Wie bekijkt wie’ is de vraag die opgeroepen wordt.

Infiltratie in het pentagon is mogelijk via een kleine opening in een van de zijden. De toeschouwer die de box is binnengedrongen, zal moeten kiezen of deze geruisloos de paden bewandeld of meer opvallend de tussenruimtes beloopt. In het laatste geval heeft men een grotere kans om gezien of gehoord te worden.

Vormgeven is balanceren. Ik hou van het grensvlak van communicatievormgeving en autonome kunst. Een verhaal vertellen, mensen aanzetten tot het verruimen van hun waarnemings- en denkkader. Balanceren tussen niet teveel informatie, zodat er van zelf nadenken weinig overblijft, maar ook niet te weinig, je wilt tenslotte wel iets communiceren. Ik hou van heldere, eenvoudige vormgeving met een goed doordacht concept. Vooral tijdens mijn stage heb ik ontdekt dat het concept het ontwerp draagt, maar dat de juiste uitwerking tot in alle details het ontwerp haar kracht verleent. Ik ben fotografisch georiënteerd, vertel graag een verhaal met een goed gekozen foto. Daarnaast hou ik van typografie, de kracht van woorden is groot, maar zeker ook de kracht van letters. Mijn voorkeur gaat uit naar ideële opdrachten. Ik ben meer print georiënteerd dan web, maar hou ervan buiten de kaders van grafisch ontwerp te denken.

De gedichten op de stenen belichamen eenzaamheid, verdriet en teleurstelling. De kousen die ze dragen, zijn bedrukt met gedichten over verlangen, leven, vrijheid en liefde. Door het gewicht van de steen, de pijn, wordt de hoop tot het uiterste beproefd en vergroot.

Tekst: Marijke Oostingh

‘Grace makes beauty out of ugly things’ zingt Bono in een nummer van U2. Dit heeft met geïnspireerd tot een zoektocht naar genade. Wat is genade, hoe werkt het en hoe kun  je dit verbeelden? In mijn proces ben ik van een wat theoretische benadering steeds verder naar een persoonlijke verbeelding gegaan, waarbij deze drie foto’s een voorlopige eindconclusie zijn. Ze verbeelden voor mij het uittrekken en afleggen van angst, een keuze om uit oude denkpatronen te stappen en het aantrekken van de waarheid: liefde en acceptatie van God.

” .. Wat ik overhield van het idee om een zelfmoordgedicht te verbeelden, was de ik-vorm en het gebruik van metaforen die vaak in deze zelfmoordgedichten voorkomen. Met deze twee gegevens (de ik-vorm en metaforen) kan ik ook een goede link leggen met de film noir. Film noir is subjectief, het verhaal wordt vaak verteld vanuit de ik-vorm .. Mijn video is zeer subjectief, doordat ik gebruik heb gemaakt van een subjectieve camera, maar ook door mijn thema. Door de dood met metaforen te verbeelden wilde ik deze subjectiviteit nog meer versterken. Het gebruik van zwart-wit is dan ook niet toevallig. Het is een metafoor voor het leven en de dood, het zwart uiteraard als metafoor voor de dood, wit voor het leven. Door het gebruik van metaforen kon ik mijn ‘ontastbare’ thema verbeelden.

Ik heb zeer bewust gekozen voor de subjectieve cameravoering (en niet alleen omdat ik deze vorm nog niet eerder heb gebruikt) omdat ik op deze manier metaforisch verbeeld dat de dood zeer persoonlijk is en dat je er niet omheen kunt. De techniek sluit dan eigenlijk ook perfect aan op mijn thema. Door het gebruik van de eerste persoon camera wordt het thema nog persoonlijker dan dat het al is, en het onderwerp wordt je opgelegd, net als de dood. Door mijn presentatievorm, een donker hokje met een beeldscherm op ooghoogte, wil ik dit nog duidelijker maken. Je bent metaforisch gedwongen tot de dood, er is geen andere mogelijkheid.

Ik denk achteraf, nu het eindexamen nadert, dat ik onbewust een overkoepelende metafoor zocht om een onzekere toekomst te verbeelden, en in zekere zin ook voor het einde van mijn academietijd. Waarschijnlijk ben ik hier de laatste tijd zo mee bezig geweest dat het geresulteerd heeft in een visualisatie daarvan. Het einde van een geweldige tijd waar ik straks met weemoed aan terug denk. En daarmee ook de gedachte dat aan alles een eind moet komen, hoewel dit in het leven ook vaak betekent dat het een begin is voor een nieuwe periode. Een nieuwe periode in mijn leven en misschien een onzekere toekomst, maar wat is dat eigenlijk niet in het leven? De enige zekerheid in het leven is de dood. “

<a href="http://youtube.com/watch?v=SYyCdw0aY6g">http://youtube.com/watch?v=SYyCdw0aY6g</a>